Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Ποιά χρέη να ξεπληρώσουμε;

«Οι Έλληνες, αν θέλουν, μας παίρνουν και τα σώβρακα»

Αυτή η συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή στο Spiegel ενδεχομένως να μην κάνει το γύρο του ελληνικού διαδικτύου...

Λίγοι θα την πάρουν χαμπάρι και ακόμη λιγότεροι θα την διαβάσουν ολόκληρη. Αν πάντως θέλετε να δείτε και μια άλλη, ψύχραιμη άποψη σχετικά με το ελληνικό χρέος, καλό θα ήταν να της ρίξετε μια ματιά Spiegel:...

Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨.

Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά

Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. 


Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.

Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.

Spiegel: Τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1. Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.

Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο; 


Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες. 


Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl: Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. 


Spiegel: Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;

Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας. 


Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;

Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες. 


Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Πως είπατε;

Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. 


Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο. 


Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. 


Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;

Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.

Spiegel: Τι εννοείτε;

Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα».

Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. 


Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία; 


Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή
 

Πως η "Goldman Sachs" κατάκλεψε την Ελλάδα!

Να τι μας λένε.. η οικονομία στην Ελλάδα κατέρρευσε επειδή ένα μάτσο Έλληνες κάθονται, πίνουν ούζο, είναι τεμπέληδες, δεν δουλεύουν...

συνταξιοδοτούνται σε μικρή ηλικία, βάζουν στην τσέπη συντάξεις πασά σε βάρος των κοινωνικών δαπανών χρησιμοποιώντας δανεικά χρήματα.Τώρα που ήρθε ο λογαριασμός και οι Έλληνες πληρώνουν υψηλότερους φόρους, έχουν μεγάλες περικοπές, διαμαρτύρονται φωνάζοντας στους δρόμους….


Εγώ δεν το αγοράζω αυτό. Εγώ δεν το αγοράζω, διότι το έγγραφο στα χέρια μου φέρει την ένδειξη «Περιορισμένη διανομή». Η Ελλάδα είναι μια σκηνή εγκλήματος. Οι άνθρωποι είναι θύματα μια απάτης, μια μεγάλης μελετημένης απάτης…. Και όταν το λέω αυτό αναφέρομαι σε μια τράπεζα που ονομάζεται Goldman Sachs, που κρατά το όπλο που καπνίζει.

Το 2002, η Goldman Sachs κρυφά αγόρασε € 2,3 δις ευρώ του ελληνικού δημόσιου χρέους, το μετέτρεψε όλο σε γιεν και δολάρια, και στη συνέχεια το πούλησε αμέσως πίσω στην Ελλάδα.

Η Goldman είχε μια τεράστια απώλεια απ αυτή την συναλλαγή. Είναι η Goldman ηλίθια;

Η Goldman είναι ηλίθια – όπως μια αλεπού.

Η συμφωνία ήταν στημένη, με την Goldman να κάνει μια ψεύτικη (baloney) συναλλαγματική ισοτιμία για τη συναλλαγή.

Γιατί; Η Goldman είχε κάνει μια μυστική συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση στην εξουσία τότε.

Το παιχνίδι; Για να αποκρύψουν ένα τεράστιο έλλειμμα του προϋπολογισμού. Η ψεύτικη απώλεια της Goldman ήταν πλαστό κέρδος της ελληνικής κυβέρνησης.

Η Goldman θα αποπληρωνόταν για την «απώλεια» από την κυβέρνηση με δάνειο σε τιμές καρχαρία.
Αλλά οι κομπίνες αυτές τις μέρες δεν είναι φθηνές. Η Goldman χρέωσαν τους Έλληνες πάνω από 250 εκατ. δολάρια σε αμοιβές.

Όταν η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ανέλαβε τα καθήκοντά της, άνοιξε τα βιβλία και οι νυχτερίδες της Goldman πέταξαν έξω.

Οι επενδυτές μαινόμενοι, απαιτούσαν επιτόκια τέρας για να δανείσουν την Ελλάδα με περισσότερα χρήματα για να κάνουν roll over το χρέος.
Πανικοβλήθηκαν οι κάτοχοι ομολόγων της Ελλάδας και έσπευσαν να αγοράσουν ασφάλιση κατά της πτώχευσης.
Η τιμή των ασφαλίστρων κινδύνου, τα CDS, χτύπησαν ταβάνι.

Ποιος έκανε μια μεγάλη μπάζα από την πώληση των CDS; Η Goldman.
Η Goldman πήρε άλλο μισό δισεκατομμύριο δολάρια από αυτή την ιστορία.

Αλλά αντί να περιφέρουμε τα στελέχη της Goldman σε ένα κλουβί στην Αθήνα, κατηγορούμε τα θύματα της απάτης τον ελληνικό λαό που πληρώνει αυτή την ιστορία.

Γιατί η ελληνική κυβέρνηση να ρίξει τη μοίρα του έθνους του στα βρωμερά χέρια της Goldman; Τι στο καλό ήταν το «Restricted» έγγραφο; Και γιατί εγώ πρέπει να το πάω στη Γενεύη, για να το ρίξω στα μούτρα του Γενικού Διευθυντή του World Trade Organization (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου) για έλεγχο αυθεντικότητας…

Για να σας δώσω όλες τις απαντήσεις θα απαιτούσε να γράψω ένα βιβλίο…
Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το » Vultures’ Picnic«, νέο βιβλίο του Greg Palast, που θα κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα.

Greg Palast

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου