Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Καρναβάλι Αμυγδαλιάς


10 χρόνια Καρναβάλι Αμυγδαλιάς

Η Ιτέα στο έλεος του Νοτιά

Δύσκολες μέρες μας επιφύλαξε ο Νοτιάς τις προηγούμενες μέρες. Μετά τις πλημμύρες των ρεμάτων, η θάλασσα έβγαλε με το κύμα της όλα τα τα σκουπίδια στην παραλία της Ιτέας το απόγευμα της Παρασκευής.
Το κακό ξεκίνησε από την Τετάρτη. Η γη δεν άντεξε άλλη βροχή με αποτέλεσμα να τρέξουν όλα τα ρυάκια και τα ποτάμια, ενώ παραλίγο να είχαμε πλημμυρίσει στην Ιτέα, αν δεν έριχναν τα νερά στα χωράφια για να σπάσει η ορμή τους και να μειωθεί η ποσότητα τους. Παρόλα αυτά τα προβλήματα που πρέπει να διορθωθούν φάνηκαν, είναι οι γέφυρες, ή άλλα στενά σημεία που δεν... άντεξαν τα νερά και που είναι γνωστά εδώ και χρόνια από παλιότερες πλημμύρες. Η διευθέτηση των χειμάρρων όμως δεν έχει γίνει, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εξακολουθούν να κινδυνεύουν από παρόμοια φαινόμενα.
Μαζί με τα νερά τα ρέματα κατέβασαν ξύλα κλαδιά και σκουπίδια που υπήρχαν στις κοίτες τους και γέμισαν την θάλασσα. Η θάλασσα είχε αλλάξει χρώμα και κρατούσε λόγω του κυματισμού τα σκουπίδια κοντά στην ακτή, μέχρι την Παρασκευή που ο κυματισμός έγινε έντονος και όλα πετάχτηκαν από το κύμα ξανά στην στεριά φτάνοντας τα ακόμα και μέχρι την άσφαλτο.
Δεκάδες πολίτες προσπαθούσαν μαζί με τους εργαζόμενους και τα μηχανήματα του Δήμου να καθαρίσουν τον τόπο και να προστατέψουν την περιουσία τους. Η προσπάθεια συνεχίστηκε και όλο το πρωί του Σαββάτου από όπου είναι και η φωτογραφία με το φορτηγό του Δήμου στο βάθος.
Η θάλασσα ανεβαίνει και βγαίνει έξω όλο και συχνότερα ή κάνουμε λάθος;
Χρειάζονται μέτρα γιατί από ότι φαίνεται ο καιρός θα προκαλεί τακτικότερα στο μέλλον ακραία φαινόμενα.

Αποκριάτικος χορός μετά την νύχτα των στοιχειών


Το Σάββατο μετά την νύχτα των στοιχειών στις 21:30 ελάτε όλοι στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Άμφισσας, για ένα ξέφρενο αποκριάτικο πάρτι με χορό και φαγητό.
Σας περιμένουμε, ο Σύλλογος των απανταχού Αμφισσέων "τα Σάλωνα"
για πληροφορίες και κρατήσεις θέσεων πατήστε στην φωτογραφία να δείτε τα τηλέφωνα.

ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΧΑΡΜΑΙΝΑΣ

Σήμερα είναι η μέρα και η νύχτα του στοιχειού, ας δούμε την ανάρτηση που είχαμε δημοσιεύσει πέρυσι και ας ετοιμαστούμε για το μεγάλο βράδυ του στοιχειού, ο καιρός για το βράδυ θα είναι σύμμαχος.

Αυτή η ιστορία μοιάζει μύθος, μα είναι αληθινή πέρα για πέρα, γιατί η γιαγιά μου, που μου την διηγόταν, μου έλεγε πάντα στην αρχή: ‘‘Δεν μπορεί παρά να’ ναι αληθινή, αλλιώς ο κόσμος δεν θα την έλεγε ξανά και ξανά στα παιδιά του και στα εγγόνια του!’’

Τότε, λοιπόν, που τα παραμύθια ήτανε ακόμα αλήθεια, ζούσε στην Άμφισσα ένα παλικάρι, ο Κωνσταντής. Ήτανε ένας όμορφος, ψηλός και περήφανος νέος. Πάνω απ’ όλα ήταν ειλικρινής και ντόμπρος. Δούλευε στο βυρσοδεψείο του θείου του, στη Χάρμαινα. Από τ΄ άγρια χαράματα ώσπου να πέσει ο ήλιος, ο Κωνσταντής μεταμόρφωνε το τομάρι σε απαλό σαν μετάξι δέρμα. Μοχθούσε καθημερινά για να βγάλει το ψωμί του, αλλά δεν τον ένοιαζε, ούτε η σκληρή δουλειά, ούτε η φτώχεια. Αγαπούσε την Λενιώ και ήταν ευτυχισμένος.

Η Λενιώ, ήταν όμορφη, καλοσυνάτη νέα, χωρίς ... κανένα ψεγάδι απάνω της. Βοηθούσε στ΄ αμπέλια και στα ελαιόδεντρα που είχε ο πατέρας της. Ήταν μοναχοθυγατέρα και ανεκτίμητη για τους γονείς της. Αγαπούσε τον Κωνσταντή και λαχταρούσε να τον συναντήσει, στο Κάστρο της Ωριάς. Οι δύο νέοι ήταν ερωτευμένοι και έπλαθαν όνειρα για το μέλλον τους. Η ζωή απλωνόταν μπροστά τους και τους χαμογελούσε. Πίστευαν ότι τίποτα δεν μπορούσε, να τους αρπάξει την ευτυχία τους.

Μόλις χάραξε ο Θεός την μέρα, ο Κωνσταντής φόρτωσε το κάρο του με ολοκαίνουργα δέρματα και έφυγε από την πόλη. Είχε να παραδώσει τα εμπορεύματα και ν΄ αγοράσει εργαλεία, απαραίτητα για την δουλειά του. Περιόδευε από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό για βδομάδες και οι παραγγελίες των δερμάτων ολοένα αυξανόταν. Όλες του οι προσπάθειες, δεν πήγανε στράφι και μετά από κάμποσο καιρό γύρισε στην Άμφισσα με ένα δαχτυλίδι για την αγαπημένη του. Έτρεξε ανυπόμονα στο σπίτι της Λενιώς για να την ζητήσει, από τον πατέρα της, σε γάμο. Πλησιάζοντας τον ‘‘ζώσανε τα φίδια’’, γιατί το σπίτι έστεκε αλλόκοτο. Ήταν αμπαρωμένο και μια σκιά θανάτου πλανιόταν στον αέρα.

Έμαθε από τους γείτονες και τον καρδιακό του φίλο Γιάννο, τον απρόσμενο θάνατο της αγαπημένης του. Η Λενιώ, είχε πάει στην Πηγή της Χάρμαινας, για να γεμίσει την στάμνα της δροσερό νερό. Ξαφνικά, χάλασε ο καιρός και άρχισαν να πέφτουν αστραπές και κεραυνοί. Μία καταρρακτώδης βροχή πλημμύρισε τους χωματόδρομους. Άρχισε να σουρουπώνει, ερημιά, ψυχή δεν φαινόταν τριγύρω. Ήταν μόνη της κάτω από τα γέρικα πλατάνια. Ο αέρας φυσούσε με μανία και τίποτα δεν άφηνε όρθιο. Δεν πρόλαβε να φύγει. Ένας κεραυνός τη χτύπησε και σωριάστηκε εκεί, στην πηγή τους, μ’ ένα φρεσκοκομμένο ματσάκι γιασεμί, να ανεμίζει στα μακριά μαλλιά της.

Οι γονείς της Λενιώς, βουτήχτηκαν σε λύπη βαθιά. Μη μπορώντας ν’ αντέξουν το θάνατο της μονάκριβης θυγατέρας τους, πούλησαν το βιό τους, κακήν κακώς και πήραν των ομματιών τους και έφυγαν από την πόλη.

Καμιά φορά, η ζωή μας προλαβαίνει στα γεγονότα. Αλλιώς τα υπολογίζουμε και αλλιώς μας έρχονται τα πράγματα. Τότε γκρεμίζονται όλα τα όνειρά μας, χάνονται, σβήνουν σαν πυροτεχνήματα. Η λύπη και ο πόνος τρύπωσαν ίσαμε τα μύχια της καρδιάς του Κωνσταντή. Ένιωθε ανήμπορος, μπρος στο θάνατο, μετέωρος. Δεν μπόρεσε να αντέξει τον άδικο χαμό της αγαπημένης του και ράγισε η καρδιά του. Την άλλη μέρα, βρήκαν το άψυχο σώμα του κάτω από το Κάστρο της πόλης. Η όψη του ήταν γαλήνια και ένα αχνό χαμόγελο, διαγραφόταν στο πρόσωπό του. Πίστευε ότι η ψυχή του θα ενωνόταν με την αγαπημένη του Λενιώ. Έτσι, θα μπορούσε μα την έχει για πάντα κοντά του, χωρίς να φοβάται ότι θα πάψει να την αγαπάει. Η θρησκεία δεν τον δέχτηκε στην αγκαλιά της και καταδικάστηκε να περιπλανιέται.

Από τότε, ο Κωνσταντής στοίχειωσε και καταφεύγει στο λημέρι του, την Πηγή της Χάρμαινας. Μοιρολογούσε για τα νιάτα που δεν έζησε, θρηνούσε για την αγάπη που έχασε.

Το Στοιχείο της Χάρμαινας, ήταν ένα ανθρωπόμορφο τέρας, πανύψηλο, με μακρουλά χέρια. Είχε άγριο και φριχτό παρουσιαστικό. Φύλαγε την Πηγή της Χάρμαινας, που δούλευαν οι ταμπάκηδες της πόλης και τους προστάτευε από κάθε κακό και από τ’ άλλα στοιχειά της περιοχής. Γιατί, τους αγαπούσε τους βυρσοδέψες, τους ένιωθε δικούς του ανθρώπους. Κι όταν κάποιος απ’ αυτούς, ήταν ετοιμοθάνατος, τότε γύριζε έξω από το σπίτι του και άρχιζε ένα αξιοθρήνητο ουρλιαχτό πόνου.

Όταν το έζωνε η μοναξιά, το στοιχειό, έβγαινε από το ησυχαστήριο του και περιφερόταν από σοκάκι σε σοκάκι, βγάζοντας άγριες στριγκλιές και βογκητά. Μαζί με τα ουρλιαχτά ακούγονταν και περίεργοι θόρυβοι και σύρσιμο από αλυσίδες.

Ακολουθούσε πάντα την ίδια διαδρομή. Περνούσε από το σπίτι της Λενιώς, από το πατρικό του και από τα σπίτια των φίλων του. Τότε ο κόσμος κλειδαμπαρωνόταν στα σπίτια τους και γεμάτοι φόβο, προσεύχονταν στο Θεό να τους φυλάει.

Στην Άμφισσα τότε, εκτός από το Χαρμαινιώτικο, υπήρχαν και άλλα στοιχειά. Το καθένα από αυτά, προστάτευε κάποια πηγή νερού, κάποια συνοικία, τους αμπελώνες, τα ελαιόδεντρα κα. Πολλές φορές τα στοιχειά συγκρούονταν μεταξύ τους και πάλευαν μερόνυχτα ολόκληρα. Πάντα όμως νικούσε το Χαρμαινιώτικο, γιατί ήταν το πιο δυνατό και έξυπνο. Η πάλη γινόταν στην Χάρμαινα, κάτω από τα πλατάνια και τα πεύκα. Οι Αμφισσιώτες φοβόνταν και δεν ‘‘έβγαζαν μύτη’’ κατά την διάρκεια του αγώνα. Περίμεναν καρτερικά, ώσπου να τελειώσουν όλα και να σταματήσουν οι κραυγές και τα ουρλιαχτά των στοιχειών.

Μετά από τα τριπλάσια χρόνια της ηλικίας του Κωνσταντή και της Λενιώς μαζί, το Στοιχειό της Χάρμαινας, ησύχασε, καταλάγιασε. Έπαψε να φοβίζει τους ανθρώπους. Φαίνεται, ότι ο Θεός το συγχώρησε.

Η ιστορία του, πέρασε από γενιές σε γενιές, στόμα με στόμα και σύρθηκε αθόρυβα μ μυστήριο και φόβο. Τρομαχτικό, αλλά συνάμα ελκυστικό. Και αν ποτέ, περπατήσεις στα στενά λιθόστρωτα σοκάκια της Χάρμαινας και αντικρίσεις τα πλήθινα μισοερειπωμένα εργαστήρια, να στέκουν περήφανα και δυνατά, από την βιαστική εποχή μας, τότε το φως του φεγγαριού, πλημμυρίζοντας μια βαθύτατη γαλήνη, γίνεται φιλικό και δίνει άλλη διάσταση, όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στην ψυχή.

Σήμερα το πρωί στον μώλο της Ιτέας

http://1.bp.blogspot.com/_l17jc82GK24/SaFC4RDUYZI/AAAAAAAAAN0/7EyTLx6_1EY/s320/apokries.JPG
Εμείς θα κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου στις 11.00 στον μώλο με ξυλοπόδαρους, ζογκλέρ, κλόουν, ζωγραφική προσώπου, δημιουργικό εργαστήρι και χιλιάδες μαγικές μπουρμπουλήθρες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εσείς φορέστε τα κουστούμια σας και ελάτε να παίξετε στο φουσκωτό, να ζωγραφίσετε και να φτιάξετε μάσκες, να χορέψετε και να τραγουδήσετε.

Ο καιρός θα είναι καλός